Mag ik je meenemen in mijn hoofd?

Mag ik je even meenemen naar een waargebeurd in mijn ogen toch ongelofelijk verhaal? Ik weet niet of dat kan maar ik vind dus van wel want volgens mij is het gebeurd.

Ik was psychotisch. Een paar uurtjes maar. Maar ik was psychotisch.

Het was er ineens en ik kon er eigenlijk niks aan doen.

15.54

Ik heb met een vriendin afgesproken om nog even op de universiteit koffie te drinken voor de toets. Zo gauw ik op mijn fiets stap voelt alles een beetje raar. Ik kan het eerst niet plaatsen, het voelt gewoon allemaal een beetje vreemd. Dan kan ik opeens wel benoemen wat het is. Alles voelt onecht. Ik hoor er niet bij. De auto’s, de mensen, de huizen, alles voelt heel ver weg. Ik voel me ver weg van alles, ik kan niks grijpen, alles glipt uit mijn handen.

In het koffietentje waar we koffie gaan halen hoor ik ineens iemand mijn naam roepen. Niet een keer, niet twee keer, gewoon steeds weer. Maar er is niemand.

Ik begin steeds meer in de war te raken. Hoe kan dit nou weer? Ik heb al maanden geen stemmen gehoord.

16.03

Buiten is het mooi weer, we gaan even op een trapje zitten. Om ons heen lopen veel mensen. Logisch ook, het is de universiteit. Plotseling voel ik de overtuiging in me opkomen dat al die mensen zijn ingehuurd om mij in de gaten te houden. Ik zie ze kijken, ik zie ze lopen. Het zijn acteurs die me observeren! Wat moet ik doen? Moet ik vluchten? Moet ik schuilen? Nee. Ik moet mijn toets maken. Slechts minuten later zie ik alleen maar mensen die gewoon lopen.

Niemand houdt me in de gaten, niemand wil me iets aan doen.

16.37

Het is bijna tijd voor de toets, we lopen naar het toetslokaal. Nog steeds voelt alles een beetje vreemd, een beetje onecht. Ik kan het niet onder woorden brengen en geïrriteerd wuif ik alle nare gevoelens weg en probeer ik me voor te bereiden op mijn toets. Maar het blijft rondspoken in mijn hoofd, ik kan het niet goed plaatsen. Mijn gevoel wisselt ook sneller dan ik ademhaal.

17.08

Het tentamen ligt voor me. In vogelvlucht ben ik de meeste vragen al doorgegaan om te kijken wat ik kan verwachten. Mijn concentratie is ver te zoeken. Na acht minuten. Ik begin bij vraag 1 maar de woorden leiden tot geen logische zin. Ik zie losse woorden maar geen samenhangend geheel. Mijn hoofd draait overuren. Dit kan toch niet! Ik moet toch iets herkennen!

Ik geef antwoord op elke vraag. Dat is incorrect. Ik schrijf bij elke vraag wel iets, maar ik geef geen antwoord op de vraag.

Ik zeg wat ik van de casus vind. Ik geef advies wat de persoon in de casus op de bruiloft van haar zoon kan dragen. Ik leg uit dat bloemen op diezelfde bruiloft echt overrated zijn. Ik zeg welke kleur ik het liefst heb. Ik leg uit dat ik fronto-temporale dementie heel erg vind, terwijl ze vragen naar een heel andere breinregio en wat die doet bij angst. Ik geef mijn mening over hun Engels. Ik word boos als een casus piekergedachtes associeert met schizofrenie. Heel boos.

Ik denk dit alles niet, ik zet het duidelijk op papier. Heel duidelijk. Ik lever dat papier in als mijn toets. En dan ga ik naar huis.

18.47

Thuis val ik moe op mijn bed. Even bijkomen. Opeens realiseer ik dat er zoveel dingen niet oké waren aan deze dag. Opeens ben ik terug in de realiteit. Opeens kan ik het allemaal niet meer aan. Opeens ben ik bang. Opeens barst ik uit in tranen omdat ik niet zo wil zijn. Omdat ik bang ben voor de volgende psychose.

Omdat ik even niet meer weet hoe normaal zijn is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: